صبح و اهتمام به شكر را به شامگاه دقيقاً روشن نمىكند ، سپس مىافزايد : اولى و بهتر اين است كه اين چنين گفته شود : اما اين كه همّ آنها در صبحگاه ذكر است ، براى تاكّد استحباب ذكر در آن وقت است ، و دليل بر اين استحباب رواياتى است . سپس سه روايت در اين باره ذكر مىكند : 1 - راوى ( عمير بن ميمون ) گويد : امام حسن ( عليه السلام ) را ديدم كه وقتى نماز صبح مىخواند در جايگاه خود مىنشست تا خورشيد طلوع كند و شنيدم از آن امام كه مىفرمود : شنيدم از رسول خدا ( صلى الله عليه و آله ) كه مىفرمود : « مَنْ صَلّى الفَجْر ثُمَّ جَلَسَ فى مَجْلِسه يَذكر اللّه حتّى تَطلعَ الشمس سَتَرَهُ اللّه مِنَ النّار سَتَرَه اللّه من النار سَتَرَه اللّه مِنَ النّار » : « كسى كه نماز صبح گزارد و در جايگاه خود نشيند در حالى كه ذكر خدا گويد تا خورشيد طلوع كند ، خداوند او را از آتش مستور گرداند . و آن حضرت اين جمله را سه بار تكرار فرمودند » . 2 - انس در حديثى گويد : رسول الله ( صلى الله عليه و آله ) به عثمان به مطعون فرمودند : « كسى كه نماز صبح را با جماعت گزارد و سپس بنشيند و ذكر خدا گويد تا خورشيد طلوع كند ، براى او در بهشت هفتاد درجه است كه فاصله هر دو درجه مثل حضور اسب سريعى است كه هفتاد سال مخفى باشد ( شايد مراد اين باشد كه اسب تندرو كه آشكار نيست اگر فرض شود هفتاد سال حركت كند اين مقدار مسافتى كه طى مىكند فاصله هر دو درجه است ) » . 3 - امام حسن ( عليه السلام ) فرمودند : « شنيدم از پدرم على بن ابيطالب ( عليه السلام ) كه مىفرمود رسول الله ( صلى الله عليه و آله ) چنين فرمود : هر انسانى در مصلّائى كه نماز صبح را اقامه كرده بنشيند ، و ذكر خدا گويد تا خورشيد طلوع كند ، اجر او مثل حجّاج خانه خدا است و گناهان او آمرزيده مىشود » . سپس مرحوم خوئى اضافه مىكند : نكته ديگرى در ذكر صبحگاه است كه خداوند چون روز را براى بدست آوردن معاش و طلب رزق و جستجوى فضل